Το «απολωλός πρόβατο»…..η περιοδεία Μητσοτάκη και η Ευρώπη της κρίσης…του Σταύρου Λυγερού.

0
467

Η περιοδεία Μητσοτάκη σε Παρίσι, Βερολίνο και Χάγη, έχει σκοπό να πείσει τους συνομιλητές του ότι η κυβέρνησή του όχι μόνο θα τηρήσει στο ακέραιο τις μεταμνημονιακές υποχρεώσεις της Ελλάδας, αλλά και ότι στόχος της είναι να ευθυγραμμισθεί πλήρως με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα του ευρωιερατείου, τα οποία, άλλωστε, ο ίδιος πιστεύει.

Ελπίζει ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του και σε μεταγενέστερο χρόνο θα εξασφαλίσει τη μείωση του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα.

Από την εποχή Τσίπρα, άλλωστε, η Ελλάδα, από «απολωλός πρόβατο» και παράδειγμα προς αποφυγή, έχει γίνει παράδειγμα (υποταγής) προς μίμηση. Μαζί του ελπίζουν οι Έλληνες, οι οποίοι – όπως θα αναφέρουμε παρακάτω – υπέστησαν στρατηγική ήττα και τώρα πλέον αγωνίζονται να επιβιώσουν, έχοντας αποδεχθεί ότι θα κινηθούν στο προσδιορισμένο από τους εταίρους-δανειστές μεταμνημονιακό πλαίσιο.

Το εάν ο Μητσοτάκης θα καταφέρει να μειώσει τα πρωτογενή πλεονάσματα θα το δείξει ο χρόνος. Προς το παρόν, πάντως, θα συνεχισθεί η πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας, αυτή τη φορά με «γαλάζια ρούχα».

Εάν η μονοδιάστατη λιτότητα ήταν αποκλειστικά γερμανική ατζέντα θα είχε προ πολλού προσκρούσει στην αντίδραση των άλλων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αντί αυτού, ακόμα και στις πληττόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ο κορμός των αρχουσών ελίτ είχε και συνεχίζει να έχει την τάση να ταυτίζεται με αυτή την πολιτική.

Ο λόγος είναι ότι αντανακλά την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος να μετακυλήσει το κόστος της κρίσης στις μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις.

Γι’ αυτό και η συνταγή που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες που υπέστησαν Μνημόνια, εφαρμόζεται ή προορίζεται να εφαρμοσθεί – σε πιο χαλαρή μορφή – και στις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το ευρώ δεν οργανώνει μόνο τα γερμανικά εξαγωγικά συμφέροντα. Οργανώνει και τα ευρύτερα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος, όπου δεσπόζουσα θέση κατέχουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες.

Οι οργανικοί δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί και παγιωθεί όλα αυτά τα χρόνια στο πλαίσιο της Ευρωζώνης έχουν δέσει στενά μεταξύ τους τις άρχουσες ελίτ των χωρών-μελών.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να δουν τον εαυτό τους εκτός αυτού του πλαισίου, ακόμα κι όταν πιέζονται. Παράδειγμα δεν είναι μόνο η Ελλάδα και η Πορτογαλία, αλλά και η μεγάλου μεγέθους Ιταλία.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός

Το γεγονός ότι το Βερολίνο προωθεί μία πολιτική που σε γενικές γραμμές εκφράζει τα ιδιοτελή συμφέροντα και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών αρχουσών ελίτ διευκολύνει την επιβολή των δικών του ηγεμονιστικών φιλοδοξιών.

Η κατάσταση αυτή επιτρέπει στη Γερμανία να ασκεί ρόλο αφεντικού, δηλαδή να επηρεάζει τις κοινοτικές αποφάσεις κατά τρόπο που να εξυπηρετούνται και τα στενά εθνικά της συμφέροντα.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ στην Πηγή…….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here