Χωρίς τίτλο…της Κατερίνα Ακριβοπούλου.

0
159

Ποτέ δεν τρελαινόμουν με τις «επαγγελματικές» ανασκοπήσεις…

Αυτή η υποχρεωτική κατάδυση στα περασμένα – σαν σύμβαση της χρονιάς ένα πράμα – όταν δεν σε ξενερώνει με τη μηχανιστική της τεχνική, αγγίζει τα όρια του βιασμού μερικές φορές…

Θες δεν θες θυμήσου δηλαδή, ακούσιος συμμέτοχος σ΄ αυτό το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι με βουτιές, σ΄ ένα παρελθόν ιεραρχημένο συνήθως έξωθεν και άνωθεν…

Όχι αγαπημένε μου αρχισυντάκτα δεν μπορώ να συμβάλλω στην ανασκόπηση που μου ζητάς, ειδικά φέτος …

Πού να κατατάξω δηλαδή το αίσθημα μου λες; Στα κουτάκια με τα πρόσωπα που αγαπήσαμε και μισήσαμε, στη βινιέτα με τα γεγονότα που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας, στις φωτογραφίες με τις στιγμές που η κάθε μία ξεχωριστά αποτελεί ειδικό κεφάλαιο, στην ενότητα με τις δηλώσεις που σημάδεψαν αυτούς που τις έκαναν και στοίχειωσαν αυτούς που τις άκουσαν, ή στα ταξινομημένα, με χρονική σειρά βίντεο που έγιναν viral;

Τι πιο viral άλλωστε από την πολιτικοποίηση του συλλογικού αισθήματος ε; Άχρονη και διαχρονική, δυναμική και λυτρωτική, υπερβατική και ανατρεπτική, αυτή η μεθυστική διαδικασία μας έφτιαξε και μας χάλασε όλους ταυτοχρόνως…

Φέτος ζήσαμε ότι λαχταρούσαμε και ότι φοβόμασταν ρε φίλε…

Από την ανάταση στην απογοήτευση, από την προσδοκία στη ματαίωση, από την περηφάνια στην ενοχή, από τη μαγκιά στην ήττα…

Διαγράψαμε φίλους όταν συνειδητοποιήσαμε ρηχότητα, μικρότητα, χυδαιότητα, ιδιοτέλεια και ευτέλεια…

Εγγράψαμε καινούργιους, όταν διακρίναμε ήθος, ανιδιοτέλεια, γενναιότητα και κυρίως τις δυνατότητες ενός επεξεργαστή ικανού να δει και να αναλύσει τη μεγάλη εικόνα χωρίς μικρόνοια και κακοήθη ναρκισσισμό…

Πώς το λέμε συνήθως; «Να έχουμε ο ένας τον άλλον, όσο ποτέ, όπως ποτέ»; Κάπως έτσι πές…

Και μετά ήρθε το έγκλημα στη Μεσόγειο, με τα πνιγμένα παιδιά στο σαλόνι μας να διεγείρουν τον πόνο, το θυμό, την ενοχή…

Και στον αντίποδα το μεγαλείο των γιαγιάδων της Μυτιλήνης να ταΐζουν το προσφυγόπουλο από τη Συρία, στέλνοντας στα πέρατα το σήμα το καλό και στο διάολο ναιναίκους, φασίστες και κάθε φυσικό και ανήθικο αυτουργό της χυδαιότερης εκδοχής που είδαμε ποτέ στη γεωπολιτική σκακιέρα…

Ένας λαός περιούσιος λες της ιστορίας, στην πιο κομβική στιγμή για την Ευρώπη και τον κόσμο όλο…

Αυτή η χρονιά άλλαξε το μέσα μας για πάντα, έτσι όπως « περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα»…

Και ξέρεις, δεν βρίσκω κανέναν τίτλο για όλο αυτό…

{jcomments on}

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

*

code